ROW van de darmen leidt niet tot buikklachten, wel vaak tot bloedarmoede.

Teleangiectasieën en soms kleine AVM’s bestaan naar schatting bij 25% van de ROW-patiënten. Ze kunnen in het gehele maagdarmkanaal voorkomen, van slokdarm tot anus, maar hebben een voorkeur voor de maag en het begin van de dunne darm. Het gaat vaak om tientallen afwijkingen. De diagnose wordt gesteld met behulp van endoscopie, dat wil zeggen het bekijken van het slijmvlies via een slang die door de mond of anus wordt ingebracht.

Een geheel nieuwe techniek is de fotografische video-capsule. Dit is een kleine capsule die wordt ingeslikt en vervolgens door de darm reist tot hij in de wc belandt. Tijdens deze reis van enkele uren maakt de capsule tweemaal per seconde een flitsfoto. Deze duizenden foto’s worden digitaal uitgezonden naar een ontvanger die de patiënt op de buik draagt. De video-opname wordt vervolgens op de computer bekeken.

ROW van maag of darmen leidt niet tot pijn, zuurbranden of afwijkende stoelgang. Wel kan er chronisch licht bloedverlies bestaan, waardoor de ontlasting zwart kan worden (ijzertabletten en ingeslikt bloed uit de neus geven overigens ook zwarte ontlasting). Dit kan leiden tot bloedarmoede en vermoeidheid. We zien dit vooral op oudere leeftijd.

Wanneer aan ROW van het maagdarmkanaal gedacht wordt op basis van bloedarmoede die onvoldoende wordt verklaard door de ernst van de bloedneuzen, moet deze diagnose worden bevestigd door endoscopie of videocapsule. Ook andere afwijkingen, zoals een maagzweer, poliepen of kwaadaardige gezwellen kunnen immers tot bloedverlies leiden.

De behandeling kan meestal volstaan met aanvullen van de ijzervoorraad van het lichaam door het slikken van staaltabletten of -drank of ijzerinjecties. In ernstige gevallen kan men proberen de bloedende afwijkingen op te sporen met endoscopie en deze dichtbranden. Het succes hiervan is vaak matig en tijdelijk omdat het om zeer vele afwijkingen gaat waarvan een deel zich buiten het bereik van de endoscoop (te diep in de darmen) bevindt. Heel soms is een operatieve behandeling aangewezen.

Een geheel andere behandeling is die met vrouwelijke hormonen of thalidomine (Softenon). Deze helpen evenals voor de bloedneuzen vaak goed (zie neus).